There’ll be bluebirds over the White Cliffs of Dover

Zaterdag 17 mei 2025

Vanmorgen in alle vroegte heeft kapitein Draper, samen met zijn assistent roerganger, de Nieuw Statendam veilig afgemeerd aan de kade van de haven van Dover. Vanuit onze hut hebben we zicht op de beroemde White Cliffs of Dover. 

In 1942, tijdens de Tweede Wereldoorlog, zong Vera Lynn :🎶”There’ll be bluebirds over the White Cliffs of Dover, Tomorrow, just you wait and see”🎶. (De teksten keken naar een tijd waarin de oorlog voorbij zou zijn en vrede zou heersen over de iconische witte kliffen, de symbolische grens van het VK🇬🇧 met het Europese vasteland.)
Na het ontbijt dalen we af naar de gangway, midships op dek 2, laten we onze keycard scannen (dan weet kapitein Draper dat we afwezig zijn voor het geval hij ons wil spreken) en zetten we weer voet aan de Engelse🏴󠁧󠁢󠁥󠁮󠁧󠁿 wal. Het is voor de afwisseling een frisse start van de dag en het is ook enigszins bewolkt🌥️. We hebben deze twee weken enorm geluk gehad met het weer. Er is geen spatje regen🌧️ gevallen en de grote oranje Holland America plu🌂 hebben we in de kast kunnen laten staan. 

 
We maken een half uur durende voettocht naar het centrum van Dover. Onderweg zijn we blij dat er verkeerslichten staan bij de oversteekplaatsen want het is en blijft onwennig, dat, in onze ogen, aan de verkeerde kant van de weg rijdende verkeer. Rechts-links-rechts kijken👀 in plaats van het in ons systeem verankerd zittende links-rechts-links kijken👀. Het centrum van Dover is aardig maar niet spectaculair.    
Er zijn een paar mooie kerken maar veel gebouwen hebben dringend behoefte aan een opknapbeurt. En ook hier in Dover zijn, net zoals in alle andere Engelse steden die we hebben bezocht deze twee weken, opvallend veel tweedehandswinkels (charity shops). De mensen hebben het hier niet breed, dat is duidelijk te zien in het straatbeeld. Vandaar wellicht ook de soms in slechte staat verkerende gebouwen. Maar de mensen zijn enorm vriendelijk. We lopen een charity shop binnen, gewoon om even te “schuumen”, en worden aan de praat gehouden door de dame achter de toonbank. Ze is very interested in people and their background. Waar we vandaan komen, wat we in ons werkzame leven hebben gedaan, ze vraagt ons het hemd van het lijf. Ondertussen helpt ze een klant die een tweedehands legpuzzel🧩 heeft gevonden. Thanks love! We breien toch maar een eind aan het gesprek want anders halen we de boot niet. Ze vindt ons a lovely couple. Vinden wij eigenlijk zelf ook🤭. 
We zien af van een bezoek aan het hoog op de hill gelegen Dover Castle, maar wandelen richting de waterkant en via de boulevard lopen we weer terug naar het havengebied waar de Nieuw Statendam op ons ligt te wachten. Onderweg spreekt een man ons aan en vraagt of we from the cruiseship zijn. Yes, we are. In moeilijk verstaanbaar Engels vertelt hij dat hij ooit in Nederland heeft gewerkt en hij kent nog Nederlandse woorden: shoarma, kapsalon, knoop, pepernoten. Bye! En weg is hij. 
We gaan richting de Port of Dover en laten onze keycard zien aan een beveiliger die de hele dag niets anders doet dan de slagboom open en dicht maken voor het gemotoriseerde verkeer dat van en naar het schip🛳️ rijdt. Voor ons maakt hij het ijzeren poortje open. Dit gedeelte van de haven is ook niet bepaald aantrekkelijk te noemen, het is gewoon troosteloos en het historische havengebouw is niet meer in gebruik en daardoor enorm in verval aan het raken. Zo enorm zonde. 
De meeste havenactiviteiten vinden een stuk verderop plaats in de (vracht)terminal waar de ferry’s van en naar het aan de overkant van het Kanaal gelegen Calais aanleggen aan de kade. P&O, DFDS, Irish Ferry’s. Ze liggen er allemaal. Het is een komen en gaan van de veerboten⛴️ en de vrachtwagens🚛 rijden af en aan. Dat hier ook meer geld wordt verdiend is goed te zien want er wordt hard gewerkt aan verbetering en uitbreiding van de enorm grote aanlegplaats. Money talks! Ondertussen zijn we weer gearriveerd bij ons home away from home🛳️, gaan soepel via de loopplank aan boord waar onze keycard wordt gescand zodat kapitein Draper, voor het geval hij ons wil spreken, weet dat we weer thuis zijn. Wij moeten onder het detectiepoortje doorlopen en de tas gaat over de lopende band door de scanner. Veiligheid staat hier met stip op nummer 1️⃣.

We gaan meteen door richting het Dutch Café. Tijd om de onderdanen wat rust te geven want we hebben toch weer ruim 14.000 stappen op de teller staan. Eigenlijk zijn we best goed bezig, vinden we zelf en daarom belonen we ons, na een grote kop cappuccino, op kroketten met mosterd en frietjes met mayonaise en satésaus. Als we thuis zijn gaan we wel weer aan de worteltjes🥕en sla🥬 maar nu even niet.

 
Daarna staat het onvermijdelijke koffer🧳 nummer 2 inpakken op het programma😔. Een van de minder leuke maar helaas noodzakelijke werkzaamheden. Uiteindelijk hebben zoveel mogelijk spullen een plek gekregen en zullen de laatste kledingstukken vanavond pas kunnen worden ingepakt. Vanavond moeten de koffers🧳🧳 vóór middernacht buiten de deur staan en zorgen de mannen van housekeeping ervoor dat ze opgehaald worden.  
We gaan vanavond iets eerder aan tafel want vannacht gaat de klok🕰️ een uur vooruit en hebben we dus een uurtje minder nachtrust. Maar voordat we ons melden in de Main Dining Room zoeken we eerst onze twee cabin stewards op om hen te bedanken voor de geweldige service en de goede zorgen. We treffen Dedi en Riz in de gang om de hoek. Ze zijn druk bezig met het opruimen van enkele cabins. Wij hebben meteen aan het begin van de cruise gezegd dat ze onze hut alleen ‘s morgens hoeven schoon te maken. Voor de rest houden we het zelf wel onder controle. Maar zoals al eens eerder vermeld, is niet iedereen hetzelfde. We hebben voor zowel Dedi als Riz een groot stuk Cadbury chocolade gekocht en samen met een bedankkaartje in een gevuld💰 envelopje✉️ overhandigen we een en ander. Ze stellen het zichtbaar op prijs. Wij wensen hen alle goeds en wie weet zullen we elkaar ooit nog eens ontmoeten. We zullen hen in ieder geval niet vergeten. Waarop Riz antwoordt: “We will remember you because your room was the tidiest one.”🥰 
Op naar de Main Dining Room om voor de laatste keer te gaan genieten van de culinaire hoogstandjes die ons hier geboden worden. We krijgen een mooi tafeltje met uitzicht op de zee maar aan het tafeltje naast het onze zitten twee alde näölers die last hebben van het zon☀️licht dat op de tafel schijnt en dus moet een van de waiters de zonwering naar beneden laten. Omdat wij een licht protest laten horen gaat de zonwering niet helemaal naar beneden zodat we toch nog een beetje naar buiten kunnen kijken👀. We besluiten om héééél erg langzaam te eten zodat de näölers eerder klaar zijn en kunnen vertrekken. Dan kan de zonwering weer omhoog. Ons plan werkt🥳 want als wij aan het hoofdgerecht beginnen, hebben zij al het toetje voor het mörfke staan. Ze hoeven ook geen koffie☕️ dus dat schiet lekker op. We hoeven niks te zeggen want meteen als ze weggeschraveld zijn komt de waiter en gaat de zonwering weer omhoog. Zicht!   
Maar dan is het toch de hoogste tijd om richting cabin 7186 te gaan om de laatste spullen in koffer🧳 nummer 2 te proppen en vervolgens de twee suitcases 🧳🧳 buiten de deur te zetten. 

De wekker wordt gezet en dan zit de een na laatste cruisedag er op. Morgenvroeg wacht de laatste bestemming van deze reis: Rotterdam. Maar dat is morgen……..