Het Titanic-gevoel

Donderdag 15 mei 2025

De tweede haven in Ierland🇮🇪 die we aandoen deze reis: Dun Laoghaire (spreek uit; Dun Leery). We liggen weer buitengaats voor anker⚓️ dus worden we met tenders (reddingsbootjes) naar de wal gebracht.

 
Op een gegeven moment moet kapitein Draper de Nieuw Statendam draaien om het overstappen van schip naar tender veiliger te maken. De wind💨 veroorzaakt een flinke golfslag en maakt het overstappen van het schip🛳️ in het bootje een linke aangelegenheid. Goed vasthouden aan de twee personeelsleden die elk aan één kant van het opstapje (dat door de deining verandert in een afstapje😨) staan. Uiteindelijk na enig heen- en weergeslinger zitten we. Maar dan moeten we nog een kwartier varen. We hebben nog nooit meegemaakt dat de tenders worden voorgegaan door zgn. pilots. Dat gebeurt normaliter alleen als de Nieuw Statendam (en andere grote schepen) havens in- en uitvaren. Maar nu varen er pilots in rubberen motorbootjes vooruit. Ook niet zomaar🙈. Wat volgt is een verschrikkelijke tendervaart😨. Het zijn 15 helse minuten.  
Eenmaal binnengaats is er niets aan de hand en kunnen we gewoon van boord gaan. Uit dankbaarheid🙏🏼 laten we door een vriendelijk (uiteraard) personeelslid een foto maken. We’ve made it!

We gaan maar weer eens aan de wandel en als eerste gaan we op zoek naar een winkel waar ze anti-hoest snoepjes verkopen. We hebben nl. allebei “last” van kriebelhoest die uiteraard op de meest onmogelijke momenten de kop opsteekt. Zoals gewoonlijk heb ik heel veel “je-weet-maar-nooit-spullen” in de koffers gestopt maar geen anti-hoest-gedeuns. Maar geen probleem, we vinden er en ze werken ook nog eens.

We komen Hans en Joke tegen die een ritje met de trein naar Dublin hebben gemaakt maar die meteen rechtsomkeert hebben gemaakt. Het was chaos in Dublin. Wij hebben bewust ervoor gekozen om niet naar Dublin te gaan. We zijn er in het verleden  al twee keer geweest. Joke heeft ook last van kriebelhoest en ik geef haar een van de snoepjes die we net gekocht hebben. Ik leg haar uit dat ze er op moet soebelen. Dat werkt het best. Hans heeft geen last van kriebelhoest maar wil wel een snoepje. Na een tijdje vervolgen we ieder onze weg. 

 
Uiteindelijk moeten we er toch aan geloven, de onvermijdelijke terugvaart. Het instappen verloopt soepel, want binnengaats is het rustig. Maar als we eenmaal uit de beschutting van de haven zijn, begint het weer. Was de heenreis al een crime, de terugreis is nog erger😱. Een van de medepassagiers heeft een verkeerde plek uitgezocht. Ze zit helemaal voorin met het gezicht richting de achterkant van het bootje. Ze wordt hartstikke misselijk🤢 door het op en neer gaan en uiteindelijk volgt dan 🤮 . Heel zielig, maar gelukkig worden er van alle kanten tissues en natte doekjes aangeboden. Wij zitten op een plekje aan het raam, dus we zien wat er gebeurt. Maar toch, we zijn heel blij🥳 als de Nieuw Statendam weer in zicht komt. Hoewel het nog behoorlijk link is om langszij te komen en de tender vast te maken aan het ponton waarop we over moeten stappen. We wachten rustig tot bijna iedereen van boord is geschraveld. We hebben tenslotte tijd genoeg. 

Na dit hachelijke avontuur gaan we meteen naar het Dutch Café voor Irish Coffee en een stukje🫣  appeltaart. Hebben we dik en dubbel verdiend.

Dezer dagen hoorden we iemand zeggen dat ze de appeltaart maar niks vindt. Er zitten teveel appels in…..😳. Tja als je näöle wilt dan is er altijd wel wat.

Vanavond staat er na het diner weer een show in de World Stage op het programma. Dit keer een zang- en dansshow met als thema Hollywood en Broadway en ook nu is het TOP-entertainment. 

Bij terugkomst in de hut ligt de schone was weer netjes opgevouwen op het bed.