Dino's en Hoodoos

Maandag 27 juli 2015.
Omdat we vanmorgen nog beschikken over wifi worden we via Radio 2 een beetje op de hoogte gehouden van wat er zich zoal afspeelt aan de overkant van de grote plas. Blijkbaar is het herfstachtig weer en heeft er een fikse storm gewoed. 
De nachten en de vroege ochtenden zijn hier ook behoorlijk fris en pas zo rond de klok van 10.00 uur wordt het qua temperatuur wat aangenamer. De buren links van ons zijn al druk in de weer met het dumpen van hun black water en het daarna afkoppelen van het een en ander. De pick-up wordt behendig achteruit gereden en de trailer zit in een mum van tijd weer vast aan de pick-up. Het is duidelijk een routineklus. Zo langzaam maar zeker vertrekken steeds meer mensen naar hun volgende bestemming. Wij ook.
We verlaten het Dinosaur RV-park en gaan als eerste naar de visitor information van Drumheller. Niet zo heel moeilijk te vinden want we hoeven alleen maar uit te kijken naar een gigantische dinosaurus die torenhoog boven de gebouwen uitsteekt en pal voor de visitor information staat. We verzamelen wat information over de directe omgeving en krijgen van de behulpzame visitor informationknul nog wat handige tips en een grote plastic tas om al het foldermateriaal in te doen. We vragen hem of het eventueel een optie is om te voet naar de Hoodoos te gaan. Hij valt bijna van zijn stoel en zegt dat dit echt niet mogelijk is want de Hoodoos liggen 16 km hier vandaan. Lopen? Hoe komen we op het idee!! Nee, lopen van A naar B doet men hier niet.
We bedanken hem voor alle informatie en buiten maken we nog wat foto's van Dino want, ondanks dat we een tijdje geleden zijn familie hebben kunnen bekijken in het Limburgs Museum, is het toch wel weer bijzonder om oog in oog te staan met een "echte" dinosaurus. Voor kinderen is dit een superleuke plek want buiten staan her en der in de straten dino's in alle soorten, maten en kleuren. Men heeft zelfs pootafdrukken op de stoep geschilderd. Dino was here! Zeg je Drumheller dan zeg je dinosaurus. Maar wij gaan de Hoodoos bekijken die zich dus 16 km verderop bevinden. 
De route loopt via WalMart en omdat we nog het een en ander aan boodschappen nodig hebben draait Lei onze DCV behendig de parkeerplaats op. Behalve eieren, brood en tipp-ex belanden ook een Elvis-cd en de nieuwste cd van Darius Rucker (die we eind vorig jaar in levende lijve hebben gezien) in het boodschappenmandje. Boodschappen naar huis brengen, inruimen en dan gaat het verder richting de Hoodoos; geologische wonderen die ontstaan zijn door de erosie van wind en regen gedurende duizenden jaren. Nou zijn Hoodoos voor ons niet helemaal nieuw, want in het verleden hebben we zowel hier als ook op andere plekken deze natuurverschijnselen al mogen aanschouwen. Maar het is en blijft indrukwekkend en de moeite van het nog een keer bekijken zeker waard. Er staat een bord met de tekst "respect our Hoodoos" maar dat maakt geen indruk want waar geen duidelijke afrastering is klimmen en klauteren mensen als apen rond. Niks geen respect! Zelfs een werkelijk heel vervelende en heel erg luidruchtige oude Duitser die amper rechtop kan lopen probeert op een Hoodoo te klimmen zodat er een foto van hem kan worden gemaakt für Zuhause. Hij komt er amper op, laat staan van af. En eigenlijk hoop je dass er hinunter stürtz. Aber schade, dass passiert leider nicht. We wandelen wat rond en maken uiteraard de nodige foto's. 
Na de Hoodoos gaan we oostwaarts naar de Atlas Coal Mine, een zgn. National Historic Site. Daar aangekomen constateren we dat we hier een aantal jaren geleden ook al geweest zijn en zelfs een rondleiding hebben gehad, dus blijft het vandaag bij wandelen in de omgeving en wat plaatjes schieten. 
We besluiten terug te gaan naar Drumheller omdat zich daar in ieder geval een tankstation bevindt en we de DCV weer van nieuwe brandstof moeten voorzien. Onderweg zien we een bordje "Suspension Bridge" en die willen we wel even bekijken. Het klinkt afgezaagd, maar deze hebben we een aantal jaren geleden ook gezien alleen zijn we er destijds niet overheen gelopen. Dat doen we nu wel. Lei is dapper en gaat meteen op pad. Ik twijfel en blijf achter. Maar dan bedenk ik me. Ik ben toch niet helemaal hier naar toe gegaan om aan de kant te blijven staan! Dus ook ik waag me aan de oversteek. Het wiebelt, het waait, het is koud en als je naar beneden kijkt door het rooster waarover je loopt dan zie je de kolkende rivier onder je stromen. Kom op! Wat anderen kunnen en durven durf ik toch ook!  Na een tijdje vind ik het zelfs leuk worden. Aan de overkant krijg je een mooi zicht op de hele brug. Even bijkomen en dan weer terug. Er zijn toch vrij veel mensen die absoluut niet durven. Ik wel, ik ben dapper!
We vervolgen onze weg, gooien in Drumheller DCV vol met 65 liter Shell bronze, eten bij Subway een broodje, drinken een beker koffie en kijken wat vandaag onze eindbestemming zal worden.
Schuin tegenover ons zit een gezin, vader, moeder en vier kinderen, van Pakistaanse of Indiase afkomst. Het jongetje heeft zo'n typisch hoofddeksel op met aan de voorkant midden op het voorhoofd een knotje. De vader draagt een tulband en heeft een vieze lange baard. Ma en de kids eten en pa zit luidruchtig te telefoneren. Als ma en de kids hun eten verorberd hebben gaan ze naar buiten en is het de beurt aan pa. Hij werkt heel erg onsmakelijk een broodje naar binnen en gaat ondertussen gewoon door met luidruchtig telefoneren. Dat kan, want hij heeft zijn mobieltje tegen het oor onder zijn tulband gestopt. Wat een smeerkees is het! Hij praat met volle mond, smakt luidruchtig en pulkt vervolgens met zijn vingers tussen de tanden terwijl hij de mond nog vol heeft. En dan ook nog eens die vieze lange baard waar zeer waarschijnlijk het een en ander in achterblijft. Hij gaat steeds harder praten en ik vind ik het nu welletjes en laat hem dat dan ook duidelijk blijken door alleen maar te gebaren. Het kwartje valt. Als hij zijn broodje naar binnen heeft gewerkt staat hij op en gaat -nog steeds telefonerend- naar de wc waar hij na verloop van tijd -nog steeds telefonerend- vandaan komt. Handig zo'n tulband, heb je in ieder geval je handen vrij. 
We hebben ondertussen besloten dat de eindbestemming van deze dag Strathmore is.
Wat volgt is weer een schitterende weg door de Canadian Badlands. In eerste instantie heuvelachtig en een omgeving waar zich heel duidelijk nieuwe Hoodoos aan het vormen zijn. Dan gaat het over in akkerland met afwisselend velden met koolzaad, tarwe, maïs, quinoa en dan weer grasland waar enorm grote kuddes koeien rustig staan te grazen. Koeien hebben hier de ruimte, staan het hele jaar buiten in de wei en zien er allemaal heel erg gezond uit met glanzende vachten. 
Plotseling loopt er links in het veld een coyote! Jammer, geen foto.
TomTom zegt op een gegeven moment dat we de bestemming hebben bereikt aan de linkerkant. Dat kan hij wel zeggen, maar we zien geen camping. Doorrijden, opnieuw TomTom programmeren, omdraaien en rijden maar. "Bestemming bereikt aan de rechterkant." Nou mooi niet, weer geen camping te zien. We rijden maar door en zien dan rechts van de weg een ietsiepietsie bord met daarop "rv-park" en een pijl die naar rechts wijst. En jawel hoor, we zijn gearriveerd op de plaats van bestemming, de Strathmore Rec Campground and RV Park. De plek waar eind deze week de Strathmore Heritage Days gehouden worden met rodeo's e.d.  De lucht ziet er ondertussen weer behoorlijk dreigend uit. We rijden naar de office waar we ons huis even parkeren. Een mevrouw in een golfkarretje komt naast ons staan en vraagt of ze kan helpen. Jazeker, we zoeken een plek voor vannacht. We mogen van haar op plaats no. 39 ons huis neerzetten, krijgen seniorenkorting en gaan vervolgens op zoek naar onze stek. We staan staan tussen locals die hier permanent wonen. Heel cozy. 
Omdat het tijd wordt een wasje te draaien verzamelen we de te wassen spullen en gaan richting de office waar zich ook de wasruimte bevindt. We zoeken een wasmachine uit, gooien waspoeder en de was erin en stoppen CAD 2 (€ 1,50) in de gleuf. Wassen maar!  Omdat het programma een half uur in beslag neemt gaan we terug naar huis en zetten de timer. Het begint te regenen. Eerst zachtjes, vrij snel gaat het over in hard en dan valt de regen met bakken naar beneden. Dat gaat zo een hele tijd door en na een kleine 40 minuten is het afgelopen en staan overal grote plassen water. Onze regenjacks worden uit de kast gehaald en we lopen richting de office waar zich ook de wasruimte bevindt. De wasmachine heeft het programma voltooid, de was wordt overgeheveld in een van de drogers en wederom gaan er CAD 2 (€ 1,50) in de gleuf. Drogen maar! Omdat ook dit programma een half uur in beslag zal nemen gaan we weer terug naar huis en zetten de timer. Het regent gelukkig niet meer.
Lei gaat zich na een half uurtje bezighouden met het eten en ik loop naar de office waar zich ook de wasruimte bevindt. De droger droogt nog steeds. Ik lees een verkoopaffiche van een trailer/prowler die aangeboden wordt voor CAD 20.000 . Er zitten 2 slaapkamers in met elk een queensize bed, een complete doucheruimte, een compleet ingerichte keuken, woonkamer en uiteraard is de hele ruimte voorzien van verwarming en airco. En natuurlijk, zoals het hoort, ook nog de mogelijkheid tot heel veel out te sliden. 
Ik vind dat de droger nu genoeg heeft gedroogd en haal de was eruit. Ik wil thuis ook zo'n droger!!!!! Alles komt er kreukvrij uit en ik hoef alleen maar te vouwen. Wat een luxe.
Terug naar huis waar het eten op tafel staat. Wat een luxe.
Een afwisselende dag vandaag met veel mooie plaatjes, veel aardige mensen en een heel vervelende en erg aanwezige oude Duitser, Hoodoos, wiebelige brug, de eerste coyote, een vieze Indiase of Pakistaanse kerel met een smerige baard en veel, heel veel water dat uit de lucht kwam. En bovenal: een schone was.
We hebben geen wifi-bereik en derhalve geen contact met overseas. Het verslag kan dan ook niet via het world-wide-web gepubliceerd worden. Jammer, maar het is niet anders.